samenleving (Samen-leven?)

Wat kenmerkt voor mij onze samenleving?
De laatste jaren is onze samenleving erg veranderd. We leven in een multiculturele samenleving. Deze samenleving verloopt niet altijd even makkelijk door de verschillende culturen, geloven en de verschillende manieren van opvoeden.
Ik vind het dan ook heel belangrijk om mensen samen te brengen en om elkaars levensvisie te leren kennen en te begrijpen. Samenleven met respect voor de anderen zonder haat, racisme, vooroordelen, om zo tot een vreedzame wereld te komen.

Martin Luther King : I have a dream 

'I have a dream', deze legendarische woorden, van de Amerikaanse Baptistische dominee, Martin Luther King jr., zijn tot op heden nog altijd goed gekend. Hij leefde in het midden van de 20ste eeuw en was één van de belangrijkste leden van de Amerikaanse burgerrechtenvereniging. Zijn grote wens was dat alle mensen, welke huidskleur ook, gelijkwaardig zouden zijn. Hij kwam op met een geweldloos verzet tegen de rassenscheiding. Hij gaf zijn wereldbekende toespraak na een massa demonstratie in 1963. In 1964 kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede. In 1969 werd hij doodgeschoten in Memphis omdat hij opkwam voor zijn ideaal. Ook in Zuid-Afrika was er extreme rassendiscriminatie in het begin van de 20ste eeuw.


NIEUW:
Persoonlijk ben ik tegen elke vorm van racisme. Volgens mij is Martin Luther King de voortrekker geweest van de strijd tegen het racisme in de VS en tegen de discriminatie van de afro-Amerikaanse bevolking. Zonder zijn geweldloos verzet tegen deze rassenscheiding zou president Obama nooit verkozen zijn geweest.

De verkiezingen van president Obama en president Mandela waren een grote stap vooruit tegen rassendiscriminatie. Jammer genoeg is er nog steeds racisme aanwezig in onze maatschappij. Niet alleen huidskleur maar ook geloof, seks, handicap, arm of rijk en opleiding zijn nog steeds vormen van racisme.



Skin

'Skin'. Deze ontroerende film over rassendiscriminatie in Zuid-Afrika kan ik iedereen aanraden. Ik begrijp helemaal niet dat mensen in staat zijn om zo te discrimineren.
Sandra werd geboren als zwart kind van 2 blanke Zuid-Afrikanen. Ze groeit op in een liefdevol gezin tot ze op tienjarige leeftijd naar een 'witte school' gaat. Ouders en leerkrachten zoeken verschillende redenen om haar van school te sturen, enkel alleen omdat zij anders is. Het is het begin van een hartverscheurende en lange strijd tegen het onrecht dat haar werd aangedaan.

NIEUW:
Deze vorm van racisme is onbegrijpelijk. In Zuid-Afrika was de rassenscheiding tot ver in de 20ste eeuw een dagelijks feit. Gelukkig is ook hier verandering in gekomen. President Mandela is na jaren gevangenschap tot president van Zuid-Afrika verkozen wat een hele grote overwinning voor de zwarte bevolking is.

Femme de la rue.

Deze documentaire handelt over de vrouwendiscriminatie in onze hoofdstad. Als jong meisje nam ik regelmatig de metro in Brussel. Ook ik kreeg regelmatig met dit fenomeen te maken. Ik voelde mij regelmatig onveilig, daarop besloot ik om niet meer alleen met de metro te gaan.

NIEUW:
Persoonlijk begrijp ik niet hoe er nog zoveel ongelijkheid tussen man en vrouw kan bestaan. Jammer genoeg werken sommige geloven dit in hand. Ik denk dan ook dat het goed is om kinderen te leren dat man en vrouw gelijk zijn en dat seksisme niet aanvaardbaar is.


Discriminatie ten op zichte van geaardheid.

Zelf sta ik open voor iedereen, van welke geaardheid men ook is. Ik heb enkele homoseksuele vrienden en deze mensen zijn fantastisch. Oordeel niet over iemand zijn persoonlijkheid of geaardheid.

NIEUW:
Behandel iedereen met respect!


Discriminatie tijdens of na ziekte.

Het afsluiten van een lening of het nemen van een schuldsaldo verzekering is bijna onmogelijk nadat je ernstig ziek bent geweest. Ook als je al jaren genezen bent doen banken en verzekeringsmaatschappijen moeilijk. Deze toestanden vind ik heel onrechtvaardig. Sinds 2014 is de wetgeving aangepast en kunnen banken aangeklaagd worden wegens discriminatie maar de verzekeringspremies zijn zo hoog dat het voor de meeste mensen onbetaalbaar blijft.

NIEUW:
Ik las verschillende artikels over vrouwen die net zoals ik kanker hebben of hadden en die al jaren op zoek zijn naar werk. Maar als zij tijdens een sollicitatiegesprek het woord 'kanker' durven laten vallen, zijn zij plots niet meer de geschikte persoon om deze job in te vullen. Vele bedrijven komen in de media wanneer zij een bedrag schenken voor het goede doel, zoals 'kom op tegen kanker'. Maar wanneer er een sollicitant met kanker bij hen aanklopt, staan zij hier helemaal niet open voor.

Hieronder kan u enkele getuigenissen lezen van vrouwen die te maken kregen met discriminatie wegens ziekte.

http://www.pink-ribbon.be/nl/blog/getuigenis-inge-van-de-burg-ik-wil-werken-maar-de-zoektocht-naar-een-job-is-zeer-lang-en

Discriminatie tussen arm en rijk.

16,4% van onze kinderen is arm

Het Laatste Nieuws* - 29 Okt. 2014

Pagina 12

* Het Laatste Nieuws/Brabant-Hageland, Het Laatste Nieuws/De Nieuwe Gazet, Het Laatste Nieuws/de Ring-Brussel, Het Laatste Nieuws/Dendermonde, Het Laatste Nieuws/Denderstreek, Het Laatste Nieuws/Gent-Eeklo-Deinze, Het Laatste Nieuws/Gent-Wetteren-Lochristi, Het Laatste Nieuws/Kempen, Het Laatste Nieuws/Leiestreek, Het Laatste Nieuws/Leuven-Brabant, Het Laatste Nieuws/Limburg, Het Laatste Nieuws/Mandelstreek, Het Laatste Nieuws/Mechelen-Lier, Het Laatste Nieuws/Middenkust, Het Laatste Nieuws/Oostkust, Het Laatste Nieuws/Pajottenland, Het Laatste Nieuws/Vlaamse Ardennen, Het Laatste Nieuws/Waasland, Het Laatste Nieuws/Westhoek, Het Laatste Nieuws/Westkust, Het Laatste Nieuws/Antwerpen Noord, Het Laatste Nieuws/Antwerpen Stad, Het Laatste Nieuws/Antwerpen Zuid, Het Laatste Nieuws/Vakantie

De economische crisis heeft onze gezinnen 6 jaar terug in de tijd geslingerd. Dat blijkt uit het rapport 'Kinderen van de Crisis' dat Unicef gisteren publiceerde. "Door de steeds hogere kosten lijkt het alsof de lonen in België sinds 2008 bevroren zijn", zegt onderzoekster Gaëlle Buysschaert. Vooral kinderen uit arme gezinnen zijn de dupe.

Eerst het goede nieuws: in vergelijking met 2008 - het jaar waarin de economische crisis losbarstte - is de kinderarmoede in België er lichtjes op verbeterd. Leefde in 2008 nog 17,2% van alle Belgische kinderen onder de armoedegrens, dan zakte dat percentage vorig jaar tot 16,4, een verbetering van 0,8%. "Maar die cijfers hebben op zich weinig waarde", zegt Gaëlle Buysschaert, 'Child Right Officer' bij Unicef, de kinderrechtenorganisatie van de Verenigde Naties. "Ze vertellen niet dat Vlaanderen een relatief rijke regio is met slechts 1 kind op de 10 in armoede, terwijl in Wallonië 1 kind op de 4 arm is, en in Brussel zelfs 1 op de 3. Als de Belgische regering schouderklopjes krijgt omdat het land op papier een kleine vooruitgang boekte, vergeet men dat Brussel helemaal achteraan in het Europese peloton hangt, vér achter landen als Bulgarije, Hongarije en Kroatië. Dát is de echte armoede in België."
Criminaliteit
Het gevaar van zulke uiteenlopende cijfers in een klein land als België is een verdere polarisatie van armoede. "De kloof tussen de rijke en arme gewesten wordt steeds groter", zegt Buysschaert. "Armoede is bovendien een vicieuze cirkel. Wie geen geld heeft, zal minder vaak naar de dokter gaan, vaker ziek zijn, en dus vaker school missen. Zonder voldoende schooldagen komt ook het toekomstperspectief in het gedrang en de hoop op een beter leven. De hele levenskwaliteit zakt onderuit. Weinig geld leidt tot ongezond, suikerrijk en vet eten, met obesitas tot gevolg. Maar ook: slechte tanden, lege brooddozen, onverzorgd uiterlijk en vaak drankmisbruik om even uit de ellende te ontsnappen. Armoede eindigt ook niet bij één generatie. De kinderen van vandaag zijn de ouders van morgen die hun armoede op hun beurt overdragen op hun kinderen en kleinkinderen. In plaats van beterschap te zien, neemt de criminaliteit toe, net als het onveiligheidsgevoel van de buurt en de onmacht om er wat aan te doen."

Unicef roept de Belgische regering dan ook op om te investeren in kinderen. "Een land dat gelooft in z'n toekomst, zorgt eerst dat de kinderen het goed hebben. De topprioriteit van de regering moet net zijn kinderen te beschermen en risico's van armoede te voorkomen door iedereen een minimuminkomen te waarborgen. In dat opzicht kan een rijk land als België véél meer doen om de spiraal van armoede te stoppen."

Wél prijst de kinderrechtenorganisatie de vele sociale vangnetten van België, zoals kinderbijslag, ziekenkas of vervangingsinkomens. "Neem die weg, en de kinderarmoede klimt meteen tot gemiddeld 42% in het hele land", zegt Gaëlle Buysschaert. "Aan die vangnetten mag onder geen beding geraakt worden." Hoe schrijnend de armoede in sommige gezinnen geworden is, blijkt ook uit de vraag of sommige Belgische ouders het voorbije jaar ooit geld tekortkwamen om eten te kopen. 17,4% van 1.000 ondervraagden moest 'ja' antwoorden.
Roemenië doet beter
Maar de meest opmerkelijke vaststelling is de achterwaartse sprong die de Belgische gezinnen gemaakt hebben sinds de crisis uitbrak. Het gemiddeld gezinsinkomen daalde met 6 jaar. "Daarmee doet ons land het veel slechter dan Bulgarije, Roemenië of Malta", zegt Buysschaert. "Daar bedraagt de achterwaartse sprong 'slechts' 4 jaar. Het zal nog jaren duren voor de schade van deze crisis hersteld is. De averij is zelfs zo groot dat velen de achterstand de rest van hun leven zullen voelen. Voor hen wordt het nooit meer zoals vóór de crisis." Het slechtst zijn de Grieken eraan toe. Tussen 2008 en 2012 speelden ze het equivalent van 14 jaar vooruitgang kwijt. Ierland, Luxemburg en Spanje gingen elk 10 jaar terug in de tijd.

PETER VERBRUGGEN

Copyright © 2017 De Persgroep Publishing. Alle rechten voorbehouden

NIEUW:
Dit artikel liet mij erg schrikken. Ik besefte wel dat de armoede gestegen is in België maar dat er 16,4% van de kinderen arm is, is toch wel schrijnend. Ook het verschil tussen de kinderen in Vlaanderen, Wallonië en Brussel is toch wel heel groot. Ik vind het onrechtvaardig dat een land zoals België, dat zich een welvaartsstaat noemt, kinderen in armoede kunnen laten leven. Het economische wint steeds meer belang op het sociale. Hoe dikwijls hoor je niet dat het hun eigen schuld is? Maar ziekte, je werk verliezen of andere tegenslagen overvallen je soms vlugger dan je denkt. In deze maatschappij wordt dit dadelijk afgestraft. De laatste jaren zijn werkloosheidsuitkeringen, ziekte-uitkeringen, pensioenen en ook het kindergeld gedaald terwijl de rijken steeds meer toegevingen krijgen. Arm en rijk lagen nooit zo ver uit elkaar.

Arm Vlaanderen.

In deze documentaire komen verschillende personen die in armoede leven aan het woord. Vele ouders cijferen zich zelf weg om alles aan hun kinderen te kunnen geven. Mensen in armoede wonen meestal in slecht onderhouden woningen. Ze zijn vochtig, slecht geïsoleerd, wat op zich weer voor een zwakkere gezondheid zorgt. De kinderen beseffen deze situatie heel goed. Ze durven geen vrienden meenemen naar huis, zoeken uitvluchten omdat ze niet mee op schoolreis of naar de sportclub kunnen gaan. Ook het betalen van hogere studies is voor velen onmogelijk. Alleenstaande ouders, met of zonder werk, komen heel vaak in armoede terecht. Voedselbanken krijgen meer en meer mensen over de vloer: alleenstaande ouders, bejaarden, migranten, ...
Ik vind dit voor een welvaartsstaat zoals België onaanvaardbaar. Mensen die onder de armoedegrens leven kan niet volgens mij. De kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. Schrijnend is dat je weet dat 1% van de bevolking evenveel bezit dan de 99% anderen. Ik vind dat onze regering hier dringend werk van moet maken en dat zij hier heel erg tekort schieten.



Vluchtelingen

Vluchtelingenstroom, bootjes met honderden vluchtelingen, tentenkampen, prikkeldraad, beelden die mij dagelijks ontroeren. We kunnen niet alle vluchtelingen van de wereld opvangen, dat besef ik ook wel. Hoe zou ik zelf reageren als mijn land in oorlog was. Waarschijnlijk ook vluchten naar veiligere plaatsen. Laat ons allen samen een inspanning doen om vluchtelingen uit oorlogsgebieden op te vangen en ze een veilig onderdak bieden.


Terrorisme.

New-York - Parijs - Brussel - Londen - Nice - Berlijn - Manchester
één voor één steden die ik reeds bezocht. Oorlog en terreur, de eerste 25 jaar van mijn leven leek dit veraf. Ik vond dit erg maar ging daar niet erg dieper op in. Tunesië, Turkije, Israël, India, ... Het leek allemaal zo ver weg. Nu kan ik hier dikwijls diep over nadenken. Onmacht ten opzichte van zoveel onrechtvaardigheid en leed. Zoveel onschuldige slachtoffers, woorden kunnen dit niet uitleggen. Mijn veiligheidsgevoel zal nooit meer zijn zoals voorheen. Hoe geraken jongeren in terreurorganisaties en hoe kan iemand tot zo'n daden overgaan in naam van hun geloof? Voor mij kunnen terreurverdachten niet zwaar genoeg aangepakt worden. Ik vind het jammer dat sommige mensen alle moslims in een slecht daglicht plaatsen. één van mijn beste vriendinnen, een moslima, veroordeelt deze terreuraanslagen even hard als ik zelf. Ook zij heeft schrik voor de toekomst van haar kinderen. Wij dromen allebei even hard voor een vreedzame toekomst.

NIEUW: Where is the love?

https://youtu.be/YsRMoWYGLNA
Waar is de liefde? Het was volgens The Black Eyed Peas nodig om deze vraag na dertien jaar nog eens te stellen. In de ontroerende videoclip van #WHERESTHELOVE worden confronterende beelden van politiegeweld, oorlog en terroristische aanslagen afgewisseld met beelden van de vele meewerkende artiesten. In deze tijd vol aanslagen, oorlog en wapengeweld is ''Where Is The Love?'' actueler dan ooit. 

''Love is the key. Love is the answer. Love is the solution. They don't want us to love. Love is powerful.''

Na de aanslagen in Manchester in 2017, zongen The Black Eyed Peas dit nummer samen met Ariana Grande op het benefietconcert 'One Love Manchester'

Paul Verhaeghen: lezing over het neo-liberalisme.

Paul Verhaeghen is een psychoanalyst, van opleiding is hij klinisch psycholoog. Hij is ook hoogleraar aan de Gentse universiteit. Hij heeft vooral belangstelling naar de invloed van maatschappelijk veranderingen op psychologisch en psychiatrische moeilijkheden in onze maatschappij.

Citaat 1:
We leven in een neo-liberale samenleving waar alles een product is geworden. Bovendien gaat dit gepaard met een koppeling aan de meritocratie, waarbij iedereen verantwoordelijk geacht wordt voor het eigen succes of mislukking, dit is de mythe van de selfmade man.

Ik ben grotendeels akkoord met dit citaat. Individualisme en prestatiegericht leven krijgt een heel belangrijke plaats in onze samenleving. Geld en macht worden steeds belangrijker. Als je slaagt in je succes heb je dit zogezegd aan jezelf te danken. Wie de geschikte diploma's en genoeg geld heeft, heeft het gemaakt. Er komen in dit succesverhaal vele andere redenen voor: de sociale klasse waarin je bent groot gebracht, je leeftijd, je geslacht, ziekte en ook toeval. Soms moet je gewoon op de juiste plaats en op het juiste tijdstip aanwezig zijn. Soms heb je wel een deel aan jezelf te danken.

Welvaart zien we als een economische groei. De laatste jaren telt in België alleen nog maar economie. Het sociale moet plaats maken voor het economische. Alles berekenen we in geld. Inleveren op zieken, werklozen, gepensioneerden en jongeren, maar niet op multinationals of grootverdieners want die brengen geld op en laten onze economie draaien.

Citaat 2:
Pesten was vroeger een probleem op de scholen. Nu is het ook volop aanwezig op de werkvloer, als een typisch symptoom van onmacht, waarbij de frustraties afgereageerd worden op de zwaksten.

Ik ben volledig akkoord met deze uitspraak.
Pesten op school is onaanvaardbaar maar als we op de werkvloer al gaan pesten, is er iets ernstig mis. Het pesten op de werkvloer kan heel ernstige gevolgen hebben, zowel voor slachtoffer als dader. Tijdens economisch minder goede tijden neemt de concurrentie onder het personeel enorm toe. Iedereen heeft schrik om zijn baan te verliezen, vaak worden de zwaksten geviseerd. We willen zo goed presteren dat we collega's geen vrienden meer kunnen noemen maar concurrenten. Op de werkvloer zijn we noch nauwelijks geëngageerd in projecten die geen geld opbrengen. We pesten als gevolg van onmacht. Pestgedrag moet vanaf de kleuterklas aangepakt worden.

Citaat 3:
Zelfdoding kost Vlaanderen 600 miljoen euro. Hoe ziek moet een maatschappij  zijn om zelfdoding uit te drukken als een economische kost? Welke graad van blindheid is er nodig om niet te beseffen dat de zaken omgekeerd liggen, dat men de onleefbaarheid van een louter economisch gestuurde maatschappij kan afmeten aan het aantal drop outs met zelfdoding als meest definitieve vorm.

Ik ben het eens met het citaat: hoe ziek ben je als je zelfdoding als een economische kost gaan benoemen. Er moet dringend preventief opgetreden worden, op de werkvloer moet een aanspreekpunt zijn voor mensen met problemen.

Elk jaar stappen in Vlaanderen 1.100 inwoners uit het leven. Kinderen stappen uit het leven na pesterijen. Ik Griekenland steeg in 2011 het aantal zelfmoorden met 26%. De oorzaak? De aanhoudende economische crisis.
In Vlaanderen krijgt de zelfmoordlijn jaarlijks meer oproepen. In 2012 kregen zij een kwart meer oproepen dan het jaar ervoor. Jongeren bellen vooral omdat ze gepest worden en ouderen vaak om financiële problemen. Een derde van de oproepers deden reeds een zelfmoordpoging

Het nieuwe doel bij jongvolwassenen; succes bij de examens, succes in je relatie, succes op de werkvloer, ... De druk op het individu wordt zo groot, er wordt meer en meer verwacht op de werkvloer, bonussen worden alleen uitgedeeld aan de besten. Men doet ons geloven dat succes afhangt van jezelf, dus ook mislukking. Deze economische druk was nooit zo groot. Collega's zijn geen vrienden meer maar concurrenten. Bij elke herstructurering is de vrees om af te vloeien groter.

NIEUW:
Ik vind dat pesten dadelijk moet aangepakt worden en dit vanaf de kleuterklas. Dikwijls word pesten nog als plagen beschouwd, de groep lacht vaak mee, alleen omdat zij schrik hebben om er zelf niet meer bij te horen of om zelf slachtoffer van pesten te worden. Leerkrachten spelen een hele belangrijke rol en moeten het pestgedrag dadelijk aanpakken. Alleen zo kunnen we pesten uit onze scholen en ook op het werk verbannen.


Citaat 4:
De mens is nu eenmaal egoïstisch en corrupt, enkel uit op eigen voordeel en genot en altijd in concurrentie met de ander, survival of the fittest. Wie daar anders over denkt is naïef en dom.

Met dit citaat ben ik gedeeltelijk akkoord. Er zijn nu eenmaal mensen die alles zouden doen voor hun eigen profijt en met niemand rekening houden. Ik heb de indruk dat hoe hoger je op de economische ladder staat, hoe meer deze boodschap geld. Bij politici, sporters op hoog niveau, ondernemers en bedrijven geld dit citaat wel. Er zijn mensen die het hele financiële systeem om zeep helpen en toch nog beloond worden met hoge bonussen. Hoeveel bedrijven verhuizen er niet naar de lage loon landen alleen om meer winst te kunnen boeken? Ik ben ervan overtuigd dat er ook nog veel gewone mensen zijn die niet egoïstisch en corrupt zijn en die nog steeds het beste menen met de anderen.

Hoewel ik de meeste lezingen van Paul Verhaeghe over onze maatschappij soms te pessimistisch vind, kan ik mij toch in de meeste van zijn ideeën en opvattingen terugvinden. Ik denk ook dat wij terug meer plaats moeten maken voor het sociale, het gezin en de individuele waarden. Het economische is nodig, maar mag niet meer de hoofdfactor zijn in onze maatschappij.




Geraadpleegde bronnen:

• Gokadze, I. (2013, 28 augustus). Martin Luther King, Jr. I Have A Dream Speech [film] opgevraagd van https://youtu.be/3vDWWy4CMhE
• Skinthemovie. (2009, 21 mei). Skin [film] opgevraagd van https://youtu.be/wbj691Z1Z1E
• Spor Haber (2013, 3 september). Femme de la Rue: sexism on the streets of Brussels [film] opgevraagd van https://youtu.be/H0uQInTECI4
• Verbruggen, P. (29 oktober 2014). 16,4% van onze kinderen is arm. Het laatste nieuws. Geraadpleegd via http://academic.gopress.be/
• Doc tube. (2014, 19 mei). Arm Vlaanderen [Tv-uitzending] opgevraagd van https://youtu.be/h2GSQd9bC0Q
• Vooruit Gent (2012, 1 februari). Paul Verhaeghe op WeStrikeBack. [videofragment]. Geraadpleegd op 11 maart 2017 via https://youtu.be/MOr-AVAwDms
• De Groote, P. (2012, 21 januari). De Tijd. Geraadpleegd op 31 mei 2017 via http://academic.gopress.be
• NIEUW: Van De Burg, I. (2017). Pink Ribbon. Geraadpleegd op 13 augustus 2017 via http://www.pink-ribbon.be/nl/blog/getuigenis-inge-van-de-burg-ik-wil-werken-maar-de-zoektocht-naar-een-job-is-zeer-lang-en
• NIEUW: https://youtu.be/YsRMoWYGLNA, geraadpleegd op 10 augustus 2017